فرفره ی بی باد
فروغ فرخزاد،احمد شاملو، فریدون مشیری،داریوش اقبالی
می روم خسته و افسرده و زار به خدا می برم از شهر شما می برم تا که در آن نقطه دور شستشویش دهم از لکه عشق می برم تا ز تو دورش سازم می برم زنده بگورش سازم ناله می لرزد آه بگذار که بگریزم من شاید آن به که بپرهیزم من دست عشق آمد و از شاخم چید که لبم باز بر آن لب نرسید می روم خنده به لب ‚ خونین دل ای امید عبث بی حاصل بدينوسيله به اطلاع مي رساند عباس ابوحمزه آهنگساز و نوازنده پيانو به همراه امير حقيري کنسرتي با عنوان دو نوازي پيانو و دف را در سالن اجتماعات دانشگاه رجاء به منظور بزرگداشت مقام دانشجو و استاد برگزار مي کند. ضمنا تمامي قطعات از ساخته هاي عباس ابوحمزه مي باشد. زمان : 2/10/1387 ساعت 13 مکان : سالن اجتماعات دانشگاه رجاء
یه طاقه پارچه مشکی یه اگهیه ترحیم یه دسته گل روی دری همیشه بسته یه قاب عکس رو دیوار ساعت همیشه خوابیده گلدون و پنجره هم که دل شکسته یه مرد بی هوییت یه نامه ی وصیت یه حلقه توی دسته مرد خسته رفتیو جات خالی شد تو خونم اتیشو باز کشیدی به جونم میدونم که حرفای قشنگت چیزی نیست جز اشکی رو گونم اخ بازم داغت کوبید تو سینه یادتو چقدره دل نشینه خدایا کاری کن از بهشتت بتونه اشکامو ببینه یه عشق نیمه کاره اشکهای باز دوباره یه قبر بی ستاره میونه یک شب یه سینی خرما از سنگ یه ادم غریبه سرده ولی باز می سوزه تویه تخت جای لب هاش رو لب هاش رفت و نشست سر جاش زد زیره گریه با یه بوسه از لب رفتی جایی که کسی ندیده زندگی دنیا همش فریبه شکوه از بی راههای غربت میدونم اینجا هم غریبه یادته واست جون می سپردم الکی تو اغوشت می مردم ولی تو فقط یک دفعه مردی که بگی بازی رو بردم رفتیو جات خالی شد تو خونم اتیشو باز کشیدی به جونم میدونم که حرفای قشنگت چیزی نیست جز اشکی رو گونم اخ بازم داغت کوبید تو سینه یادتو چقدره دل نشینه خدایا کاری کن از بهشتت بتونه اشکامو ببینه دعام کنید(ستاره یخی) ********** شب، تار شب، بيدار شب، سرشار است. زيباتر شبي براي مردن. آسمان را بگو از الماس ستارگانش خنجري به من دهد. *** شب، سراسر شب، يك سر ازحماسه درياي بهانه جو بيخواب مانده است. درياي خالي درياي بي نوا ... *** جنگل سالخورده به سنگيني نفسي كشيد و جنبشي كرد و مرغي كه از كرانه ماسه پوشيده پر كشيده بود غريو كشان به تالاب تيره گون در نشست. تالاب تاريك سبك از خواب بر آمد و با لالاي بي سكون درياي بيهوده باز به خوابي بي رؤيا فرو شد... *** جنگل با ناله و حماسه بيگانه است و زخم تر را با لعاب سبز خزه فرو مي پوشد. حماسه دريا از وحشت سكون و سكوت است. *** شب تار است شب بيمار ست از غريو درياي وحشت زده بيدار است شب از سايه ها و غريو دريا سر شار است، زيبا تر شبي براي دوست داشتن. با چشمان تو مرا به الماس ستاره هاي نيازي نيست، با آسمان بگو. *** به چشمان پریرویان این شهر هزار سال به سوی تو آمدم وقتی که تنهایی میاد حس میکنم که بیکسم ترانه هام میسوزنو بریده میشه نفسم ثانیه ها نمیگزرن هیچ موقع فردا نمیاد. دلم دیگه زندگیرو با این همه درد نمیخواد. دهانت میبویند مبادا گفته باشی دوستت دارم دلت را میپویند مبادا شعله ای در ان نهان باشد روزگار غریبیست نازنین روزگار غریبیست نازنین و عشق را کنار تیرک راهن تازیانه میزنند عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد اتش را به سرخ بار سرود و شعر فروزان میدارند به اندیشیدن خطر مکن روزگار غریبیست آن که بر در میکوبد شبا هنگام نور را در پستوی خانه نهان باید کرد دهانت میبویند مبادا گفته باشی دوستت دارم نور را در پستوی خانه نهان باید کرد آنک قصابانند برگذرگاها مستقر و تبسم را بر لبها جراحی میکنند و ترانه را بر دهان کباب قناری بر آتش سوسنو یاس عزای مارا به بر سفره نشسته است خدای را در پستوی خانه نهان باید کرد. خدای را در پستوی خانه نهان باید کرد كسي به فكر گلها نيست حياط خانه ي ما تنهاست پدر مي گويد مادر تمام زندگيش برادر به باغچه ميگويد قبرستان و خواهرم كه دوست گل ها بود حياط خانه ي ما تنهاست من از زماني
سوی منزلگه ویرانه خویش
دل شوریده و دیوانه خویش
شستشویش دهم از رنگ نگاه
زین همه خواهش بیجا و تباه
ز تو ای جلوه امید محال
تا از این پس نکند باد وصال
می رقصد اشک
از تو ای چشمه جوشان گناه
بخدا غنچه شادی بودم
شعله آه شدم صد افسوس
عاقبت بند سفر پایم بست
می روم از دل من دست بدار
.jpg)
**************************
دریا
به صد امید می بستم نگاهی
مگر یک تن ازین ناآشنایان
مرا بخشد به شهر عشق راهی
به هر چشمی به امیدی که این اوست
نگاه بی قرارم خیره می ماند
یکی هم زینهمه نازآفرینان
امیدم را به چشمانم نمی خواند
غریبی بودم و گم کرده راهی
مرا با خود به هر سویی کشاندند
شنیدم بارها از رهگذران
که زیر لب مرا دیوانه خواندند
ولی من چشم امیدم نمی خفت
که مرغی آشیان گم کرده بودم
زهر بام و دری سر می کشیدم
به هر بوم و بری پر می گشودم
امید خسته ام از پای نشست
نگاه تشنه ام در جستجو بود
در آن هنگامه دیدار و پرهیز
رسیدم عاقبت آنجا که او بود
دو تنها و دو سرگردان دو بی کس
ز خود بیگانه از هستی رمیده
ازین بی درد مردم رو نهفته
شرنگ نا امیدی ها چشیده
دل از بی همزبانی ها شکسته
تن از نامهربانی ها فسرده
ز حسرت پای در دامن کشیده
به خلوت سر به زیر بال برده
دو تنها دو سرگردان دو بی کس
به خلوتگاه جان با هم نشستند
زبانی بی زبانی را گشودند
سکوت جاودانی را شکستند
میپرسید ای سبکباران می پرسید
که این دیوانه از خود بدر کیست
چه گویم از که گویم با که گویم
که این دیوانه را از خود خبر نیست
به آن لب تشنه می مانم که ناگاه
به دریایی درافتد بی کرانه
لبی از قطره آبی تر نکرده
خورد از موج وحشی تازیانه
می پرسد ای سبکباران مپرسید
مرا با عشق او تنها گذارید
غریق لطف آن دریا نگاهم
مرا تنها به این دریا سپارید .
****************
هنوز همیشه هرگز
افسوس
هنوز دوری دور از من ای امید محال
هنوز دوری آه از همیشه دورتری
همیشه اما در من کسی نوید دهد
که می رسم به تو
شاید هزارسال دگر
صدای قلب ترا
پشت آن حصار بلند
همیشه می شنوم
همیشه سوی تو می ایم
همیشه در راهم
همیشه می خواهم
همیشه با توام ای جان
همیشه با من باش
همیشه اما
هرگز مباش چشم به راه
همیشه پای بسی آرزو رسیده به سنگ
همیشه خون کسی ریخته است بر درگاه
****
شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد
روزگار غریبیست نازنین روزگار غریبیست نازنین
و در این بن بست کچو پیچ سرما
به کشتن چراغ آمده است
دلت را میپویند مبادا شعله ای در ان نهان باشد
روزگار غریبیست نازنین روزگار غریبیست نازنین
عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد
با کنده و ساتوری خون آلود
شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد
ابلیس پیروز مست سور
كسي به فكر ماهي ها نيست
كسي نمي خواهد
باور كند كه باغچه دارد مي ميرد
كه قلب باغچه در زير آفتاب ورم كرده است
كه ذهن باغچه دارد آرام آرام
از خاطرات سبز تهي ميشود
وحس باغچه انگار
چيزي مجردست كه در انزواي باغچه پوسيده ست
حياط خانه ي ما
در انتظار بارش يك ابر ناشناس
خميازه ميكشد
و حوض خانه ي ما خالي ست
ستاره هاي كوچك بي تجربه
از ارتفاع درختان به خاك مي افتند
واز ميان پنجره هاي پريده رنگ خانه ي ماهي ها
شب ها صداي سرفه مي آيد
حياط خانه ي ما تنهاست
از من گذشته ست
از من گذشته ست
من بار خود را بردم
و كار خود را كردم
و در اتاقش ، از صبح تا غروب
يا شاهنامه ميخواند
يا ناسخ التواريخ
پدر به مادر مي گويد
لعنت به هر چه ماهي و هر چه مرغ
وقتي كه من بميرم ديگر
چه فرق مي كند كه باغچه باشد
يا باغچه نباشد
براي من حقوق تقاعد كافي ست
سجاده ايست گسترده
در آستان وحشت دوزخ
مادر هميشه در ته هر چيزي
دنبال جاي پاي معصيتي مي گردد
و فكر مي كند كه باغچه را كفر يك گياه
آلوده كرده است
مادر تمام روز دعا مي خواند
مادر گناهكار طبيعي ست
و فوت مي كند به تمام گل ها
و فوت مي كند به تمام ماهي ها
و فوت مي كند به خودش
مادر در انتظار ظهور است
و بخششي كه نازل خواهد شد
برادرم به اغتشاش علف ها مي خندد
و از جنازه ي ماهي ها
كه زير پوست بيمار آب
به ذره هاي فاسد تبديل مي شوند
شماره بر مي دارد
برادرم به فلسفه معتاد است
برادرم شفاي باغچه را
در انهدام باغچه مي داند
او مست مي كند
و مشت مي زند به در و ديوار
و سعي مي كند كه بگويد
بسيار دردمند و خسته و مايوس است
او نااميديش را هم
مثل شناسنامه و تقويم و دستمال و فندك و خودكارش
همراه خود به كوچه و بازار مي برد
و نااميديش
آنقدر كوچك است كه هر شب
در ازدحام ميكده گم مي شود
و حرف هاي ساده قلبش را
وقتي كه مادر او را مي زد
به جمع مهربان و ساده آنها مي برد
و گاه گاه خانواده ي ماهي ها را
به آفتاب و شيريني مهمان مي كرد
او خانه اش در آنسوي شهر است
او در ميان خانه ي مصنوعيش
با ماهيان قرمزمصنوعيش
و در پناه عشق همسر مصنوعيش
و زير شاخه ي درختان سيب مصنوعي
آوازهاي مصنوعي مي خواند
و بچه هاي طبيعي مي سازد
او
هر وقت كه به ديدن ما مي آيد
و گوشه هاي دامنش از فقر باغچه آلوده مي شود
حمام ادكلن مي گيرد
او
هر وقت كه به ديدن ما مي آيد
آبستن است
حياط خانه ي ما تنهاست
تمام روز
از پشت در صداي تكه تكه شدن مي آيد
و منفجر شدن
همسايه هاي ما همه در خاك باغچه هاشان بجاي گل
خمپاره و مسلسل مي كارند
همسايه هاي ما همه بر روي حوض هاي كاشيشان
سرپوش مي گذارند
و حوض هاي كاشي
بي آنكه خود بخواهند
انبارهاي مخفي باروتند
و بچه هاي كوچه ي ما كيف هاي مدرسه شان را
از بمب هاي كوچك
پر كرده اند
حياط خانه ي ما گيج است
كه قلب خود را گم كرده است مي ترسم
من از تصور بيهودگي اينهمه دست
و از تجسم بيگانگي اينهمه صورت مي ترسم
من مثل دانش آموزي
كه درس هندسه اش را
ديوانه وار دوست مي دارد تنها هستم
و فكر مي كنم كه باغچه را مي شود به بيمارستان برد
من فكر مي كنم
من فكر مي كنم
من فكر مي كنم
و قلب باغچه در زير آفتاب ورم كرده است
و ذهن باغچه دارد آرام آرام
از خاطرات سبز تهي مي شود
| Design By : Night Skin |
درونم را مي شويد ...در رهرو اين سيل بي پايان ، خواب بلند مــــــــــــــرگ را هر شب در تلخ بيداري ، عجين
مي سازم ... روزي بي گمان اين ذره ذره گرمي خاموش وار ، سر مي زند ز جائي و خورشيـــــــــــــــــد مي
شود ...در من چه وعده هاست ! پل مي كشد به ساحل ِ فردا نام تو ، سر مي زند ز جائي و خورشيد مي
شوي ....وقتي تاريكي لبريزو لبريزتر مي شود ، بر راهوار مـــــــــــــرگ ، در مرزهاي خوني
خورشيــــــــــــــــــد ، نبض بيهودگي ، بوي دلپذير پايان يكسر موج ميزند ... ببين ، ببين كه چه تلخ
ايستاده ام بر كوهسار تنهائي خويش ، ديگر مرزهاي توانستن را نمي شناسم ودر كشاكش كار زار ، بي
رمق مانده ام . من يادگار تطاولم ، هر بامداد بي هوده ام و هر غروب به تنهائي تماشاي آفتاب را در من بهانه
ايست براي گريستن ....
.(فرشید(ستاره یخی))
-----------------------------------------------------------------
فرشید یارمحمدی/5 ساله به صورت جدی به شعر گفتن رو اوردم تا وقتی ثبتشون نکنم دیگه تو وبلاگم نمیزارم
--------------------------------------------------
کلیه حقوق این سایت متعلق به اینجانب فرشید یارمحمدی میباشد هر گونه کپی برداری پیگرد قانونی دارد
